Management Uganda

als manager sta ik achter mijn team
Mijn ervaring als (interim) locatie manager in de kinderopvang komt goed van pas in Uganda.
De keren dat ik in Uganda ben geweest (vanaf 2013) om met lokale mensen samen te werken aan een betere toekomst, heb ik daar dankbaar gebruik van gemaakt.
Een goede manager zie je niet want die staat achter haar team, las ik ooit en daar kan ik me goed in vinden.

ik stel voornamelijk vragen aan de leergierige Ugandezen
Ik weet niet wat goed is voor een ander, dat weet alleen de ander.
Ik stel dan ook regelmatig de vraag: wat heb jíj of wat hebben jullie nodig om je leven te verbeteren?
Ik vraag iedereen na te denken over een activiteit dat inkomen genereert want daarmee verbeteren de levensomstandigheden.
Vaak komen er mooie ideeen die nog niet concreet zijn en daar kom ik als manager om de hoek kijken.
Ik stel onbeperkt vragen en maak een concreet plan, een tijdpad en een begroting. Daarna gaan we samen aan de slag.

ik kies voor duurzaam en structureel
In de eerste jaren als vrijwilligster in Uganda, maakte ik tot twee keer toe mee dat een klein schooltje waar onderwijs werd gegeven voor de kinderen uit arme gezinnen (nadat wij dat met minimale middelen hadden opgeknapt) uit de school werden gezet door de verhuurder.
Nou, 1 keer kan ik dat hebben maar bij de tweede keer dacht ik: dit is water naar de zee dragen en daar pas ik voor: ik wil best hard werken maar wel met een resultaat.
Dus ik zei tegen de dames van CEPO (Community Empowering Program Organisation), waar de school onderdeel van was: ga op zoek naar een stuk land zodat we een school kunnen bouwen, want dit gedonder moet over zijn.
En aan die werkwijze is weinig veranderd: ik kies nog steeds voor duurzaam en structureel.

ik doe direct wat nodig is
Een half jaar later krijg ik foto’s van een stuk land waar al een aantal gebouwen op staan en ik zie wat zij zien: dit kunnen we geschikt maken voor onderwijs en wat mij betreft uitbreiden met kinderopvang.
CEPO was op dat moment één van de projecten van be-more (onder wiens vlag ik mijn vrijwilligerswerk deed) en die hadden nog geld voor grotere en lange-termijn-doelen in kas.
Het is niet voldoende en we komen 2700 euro tekort om dit stuk land te kopen en impulsief zeg ik: ik maak de 2700 euro nú aan jullie over als renteloze lening.
Geloof me: ik word door diverse mensen voor gek verklaard maar ik voel: ik móet dit doen.
Soms moet je doen waar je in gelooft en het rotsvaste vertrouwen hebben dat het gaat lukken.

plannen maken doen we samen
Samen met een vriendin zet ik een kleine stichting op: Friends of Cepo en maken we een plan om in 2017 zeven weken naar Uganda te gaan om te zorgen dat dit project succesvol wordt neergezet.
We maken een begroting met input vanuit Uganda en zien dat we 11.500 euro nodig hebben om dit plan te realiseren.
Ik praat met vrienden, familie, bekenden, buren, particulieren en doe een aanvraag bij diverse organisaties die goede doelen ondersteunen.
Doordat we de ANBI status (algemeen nut beoogde instelling) hebben gekregen van de belastingdienst, zijn de donaties fiscaal aftrekbaar.
Bovendien vinden mensen het charmant dat wij zelf ons ticket en verblijf bekostigen, waardoor 100% van de donaties aan de school kan worden besteed.
Kort voor vertrek hebben we zo’n 9.000 euro bij elkaar geharkt en we vertrekken in mei 2017 naar Uganda. (de andere 2500 euro kwam op het moment dat we in Uganda waren)
Het principe van eigen ticket en verblijf betalen hanteer ik nog steeds want zo komt een heel groot percentage van de donaties dáár terecht waar het zo nodig is.

ik stel ongemakkelijke vragen
Dag 1, vraag 1: Oké, deze gebouwen moeten geschikt worden gemaakt voor onderwijs. Wat is de eerste stap?
Dat weten we niet, Claudia.
Oké, dan gaan jullie daar over nadenken en als er een antwoord is, dan hoor ik dat graag.
Dag 2, vraag 2: Wat is de eerste stap?
Eh…de gebouwen zijn wat grauw van kleur en dat past niet echt bij onderwijs, dus eh…verf kopen en de buitenkant schilderen?
Is dat de eerste stap?
Eh…is dat dan niet de eerste stap?
Nee, dat is niet de eerste stap.
Dit houden we zeker een week vol en je begrijpt dat men ons nou niet echt heel aardig vond.
Maar op dag acht zegt iemand: ik denk dat we moeten beginnen met de fundering.
Voila! Dát wilden we horen en vanaf dat moment kunnen we beginnen.

Geen idee is me gek genoeg maar daar hoort bij dat ik heel veel vragen stel om de overtuiging te voelen dat het plan levensvatbaar is en inderdaad inkomen genereert.

ik weet wat ik wel en niet kan zeggen
Eerst denken, dan doen: dat is het belangrijkste wat de mensen in Uganda kunnen leren.
En ik begrijp donders goed dat zij tot op heden eerst doen en dan denken.
Wij hebben nooit verteld hoeveel donatie geld we bij elkaar hadden gespaard maar we weten dat een gemiddelde leerkracht in het basisonderwijs in het gebied Masaka ongeveer 40 euro netto per maand verdient.
Wat gebeurt er als we zouden zeggen: nou, hier is 9.000 euro: ga je gang!
Dan is de kans heel erg groot dat iemand zo maar ergens begint.
We werken vijf weken constructief met elkaar samen en maken elke dag wel een stap.
We passen continu de begroting aan, want daar mankeert toch wel het één en ander aan.
Zo hebben wij er geen rekening mee gehouden dat het een verplichting is dat er bij de school ook een buitenruimte hoort te zijn voor de kinderen.
Kosten: 2000 euro. Ai….
Maar eens je zinnen ergens op gezet hebben, is creatief nadenken.

ik krijg mensen mee
Zo ga ik naar een vaste timmerman die ik heb gevonden en zeg hem: Joseph, we hebben meubilair nodig voor 20 kinderen.
Joseph maakt een berekening van de kosten en ik zeg hem eerlijk: Dat past niet in onze begroting door een financiële tegenvaller, wat kun je doen aan de kosten?
Joseph stelt voor om 15 stoeltjes te maken en een paar grote tafels.
Ik zeg hem: prima! Dan vraag ik alleen van je om nú mee te gaan naar school en de vijf kinderen aan te wijzen die geen stoel krijgen.
Joseph begrijpt wat ik bedoel en ik zeg hem wederom: Joseph, laten we allebei iets doen om Uganda sterker te maken: ik heb mijn ticket gekocht en betaal mijn eigen verblijf, kun jij het meubilair maken zonder winst of met een beetje (minder) winst?
Volgende keer kom ik dan weer bij jou voor meubilair.
Joseph kijkt me aan en zegt: je hebt het weer voor elkaar. Ik doe het en wil jou bedanken dat je er bent.

ik leer hen onafhankelijk te zijn
En zo manage ik in Uganda.
Zo ben ik er ook geen voorstander van om zomaar iets cadeau te doen zonder dat daar iets tegenover staat.
Als ik vanuit Make The Next Step iets doe, dan horen daar twee voorwaarden bij: je betaalt iets terug aan Make The Next Step (doorgaans 20% van het inkomen dat wordt gegenereerd) én ik wil dat de persoon of personen die ik heb geholpen, een ander gaan helpen. (en dat kan in de vorm van tijd, energie, geld of het overdragen van specifieke kennis)
Het pay it forward principe.

Ik wil niet dat mensen afhankelijk worden van anderen of van Make The Next Step en met deze manier zorg ik dat mensen een eigen inkomen hebben waar ze zelf aan mee hebben gewerkt.

kennisoverdracht is de kracht
Na zeven weken staat de school, is er een plan voor de toekomst en hebben een aantal kinderen goed en veilig onderwijs.
En dat gebeurt ook tijdens mijn trips die daarna volgen.
Door mijn kleine lokale netwerk, kom ik bij mensen die goede ideeën hebben Alleen geld overmaken is zinloos, omdat de kennis op dit moment ontbreekt.
Kennisoverdracht is kracht en is de sleutel om Uganda sterker en onafhankelijk te maken.

En ik zeg met name kennisoverdracht omdat al mijn trips naar Uganda mij altijd iets opleveren. Het is het delen van kennis dat zorgt dat een project een succes wordt.

stap met me mee
O ja, tot slot: Claudia, je kunt Afrika niet redden. Nee, duh…dat begrijp ik ook wel. Maar zie Afrika niet als land maar als continent: Zolang wij Polen en Portugal of Zweden en Griekenland niet met elkaar kunnen vergelijken, zo zouden we ook tegen Afrika aan moeten kijken.
Nee, een aantal landen zullen komende jaren geen stap vooruit komen maar een aantal landen, waar Uganda er één van is, wél.
Daar ben ik van overtuigd.
Dus stap met me mee!